هر روز که میگذره و بزرگتر میشم حس میکنم اطرافیانم بیشتر به من نیاز دارند از هر لحاظی ..مخصوصا از لحاظ روحی زندگی آدمای اطراف من همیشه خوش و خرم نبوده معدود بوده روزهایی که خوشی توش بیشتر به چشم بیاد احساس میکنم باید حواسم به تک تکشون باشه؛ ،نکنه یه وقت کم بیارن ،نکنه غصه بخورن ،نکنه گریه کنن و من نفهمم ،نکنه درد و دل داشته باشن و گوشی نباشه برای شنیدنشون ،نکنه حواسم انقدر بخودم باشه که ازشون غافل بشم ،نکنه فکر کنن فراموششون کردم اینارو دوس ندارم ..دوس دارم همیشه باشم براشون ..دوس دارم با تمام توانم خدا کمکم کنه مرهمشون باشم گاهی وقتا فکر میکنم باید غصه

نمیدونم اسمش چیه؛ ..فقط میدونم گاهی وقتا بعضی لحظه ها یهو دل آدم یجوری میشه ..تعداد این یجوری شدن داره زیاد میشه برای من ،خوبه که وبلاگ هست ..خوبه که شده همدم این روزام خوبه که جای قلم تو دستمو گرفته و هر وقت دلم یجوری میشه میام سراغش شبیه یه دوست ساکت میمونه که ..میتونی راحت توش حرفاتو بگی ..امروز و درست این لحظه باز دلم یجوریه کاش دلمم دکتر داشت که هروقت اینجوری میشد میرفتم سراغ دکتر مخصوص خودش تا خوبم کنه ..ولی خب . . . امشب میرم عروسی دوست جونیم ..امیدوارم همه دوتاییا خوشبخت بشن "خدایا شکرت"

این دل هنوزم سر ناسازگاری داره هرچی میخوام باهاش کنار بیام قبول نمیکنه با خودم میگم ناسلامتی دلِ فهمو شعور داشت، عقل داشت و منطق ..از این یجوری شدناش دست برمیداشت فعلا که این روزا داره میتازونه بر منِ تنها معلوم نیست چشه ..هی دیدی بعضی وقتا آدم کلی حرف داره برای گفتن اما تا میخواد بگه حرفاشو نمیشه، نمیدونم چرا یهو اینجوری میشه یهو میگه بیخیال، ولش کن دنبال یه چیزی میگرده که آروم بشه ..اما نمیدونه چطوری باید بدست بیاره، نمیدونه چیکار کنه این روزا و لحظه ها با خودم سر جنگ برداشتم ،خودمو تنبیه میکنم، تشویق میکنم ،با خودم گریه میکنم، حرف میزنم ،با خودم می

اصلن نمیدونم چرا دوباره وبلاگ نویسی رو شروع کردم؛

،شاید به یاد قدیما

..شایدم همین طوری

این روزهای تعطیل انقدر تعداد روزهای بی حوصلگی ام زیاد شده است

..خودم هم می ترسم نکند همین طور بماند

،اما باز به خودم می گویم نه عمرش این روزها زیاد نیست

..چند روز دیگر باز به دانشگاه می روم و مشغول درسم می شوم

..و خود را با کتاب هایی که برای دکترایم تهیه کرده ام سرگرم می کنم

..وقتی غرق در کتابهایم می شوم عمر بی حوصلگی هایم زودتر میگذرد

.

.

.

.

..همیشه باید یه راهی باشه

:)جا داره از کتابهای عزیزم ی تشکری بکنم

،دلم کمی خواب می خواهد ..خوابی از جنس آرامش که چشمامو ببندم و غرق بشم تو رویاهای شیرین که همه چی رنگی باشه، قشنگ باشه، زیبا باشه شاید بشه با کمی رویای رنگی یه نیرویی گرفت شاید بشه خلسه اون رویای قشنگ برای یه مدتی ..رنگ زندگیتو عوض کنه و بهت انرژی بده ..آخ که اگه میشد ..دلم پره..دلم نوشتن میخواد . . . ،باید از خدا متشکر باشم ،بخاطر دوست مهربون یازده سالم که این روزا بیشتر هوامو داره ،بیشتر از هرکسی درکم میکنه و مرهم شده ..خدایا شکرت بخاطر بودنش

کوچیکتر که بودم همیشه دوست داشتم برای خودم ..یه شخص مهمی بشم کم کم که پام رسید دانشگاه دوره لیسانس حس کردم دارم به اون چیزی که میخوام میرسم ..همیشه پشتکارمو روحیمو حفظ میکردم ،اتفاقای مختلف زندگی هیچگاه باعث نشد من شکستو قبول کنم ..چون آدم شکست نبودم انقد روحیه و انگیزه قوی داشتم و دارم که بهم قدرت میده مخصوصا وقتی حضور همیشه خدارو تو قلبم و ..تو تک تک اتفاقای زندگیم حس میکنم الان توی جایگاهی قرار دارم که دوس داشتم باشم ..اینم خواست و صلاح خدا بوده که نتیجه تلاشمو داده ،بقیه راهم سپردم دست خودش ..البته به این معنی که از من حرکت و از خدا صلاح و ادامه راه ،ای